Պատմություն

Արտաքուստ հանգիստ ու խաղաղ սպասում էր: Միայն մերթ ընդ մերթ ժամացույցի սլաքներն էին մատնում, որ շտապում է: Վերջապես ավտոբուսը եկավ: Մոտեցավ, ուզում էր բարձրանալ, բայց սեվեռում ինչ-որ հայացք ստիպեց նրան շրջվել: Դա իր սիրելի աղջկա հայացքն էր, ու նրան տեսնելով իջավ ավտոբուսից:

-Վերջապես դու եկար, ես էլ մտածում էի, թե էլ չես գա:

-Ինչպես կարող էի քեզ լքել, սիրելիս:

Անձրեւը շարունակում էր ուժեղ հեղեղը ու սիրահարները քայլում էին կողքի, միմյանց աչքերի մեջ նայելով: Էնպիսի տպավորություն էր, ասես՝ երկու հրեշտակներ երկնքում լուռ զբոսնում էին: Հանկարծ երկնքից ընկան երկու աղավնիներ, ամեն մեկի բերանում մեկական նամակ: Տղան վերցրեց սեւ աղավնին, աղջիկը՝ սպիտակը: Այդտեղ կային գեղեցիկ ուռենու ճյուղեր: Նրանք հանեցին ճյուղերը ու օդ պահեցին, դրանք միացան ու սիրահարները թռան օդ, դեպի անծայրածիր երկինք:

Մարիամ Մանսուրյան

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s